مارتین هایدِگِر (1976-۱۸۸۹) یکی از معروفترین فیلسوفان قرن بیستم بود که بر دیدگاههای بسیاری از فلاسفه بعد از خود اثر گذاشت. او در خانوادهای سنتی در یکی از روستاهای ایالت بادن-وورتمبرگ بهنام «مسکیرش» به دنیا آمد. هایدگر الاهیات را از سال ۱۹۰۹ در دانشگاه فرایبورگ آغاز کرد و بعد از آن به فلسفه روی آورد و فعالیتش همواره تحت تأثیر استادش ادموند هوسرل بود. از مهمترین کتابهای او در فلسفه اثر هستی و زمان است. او در این کتاب به نقد تاریخ فلسفه غرب که به تعبیر هایدگر همان تاریخ متافیزیک است، پرداختهاست. اندیشههای هایدگر رقمزنندهٔ مایههای فکری بسیاری از متفکران مابعد تجدد از جمله میشل فوکو، ژاک دریدا و گادامر بودهاست. هایدگر که در یک خانواده روستایی به دنیا آمده بود تا زمان مرگ خلق و خوی روستایی را با خود داشت. زادگاه او مسکیرش در کنار جنگل سیاه قرار داشت و درختان و راههای جنگلی بیشتر مطالعات و تفکّرات بعدی او را تحت تأثیر قرار داد. حتی در برخی از عناوین آثار او ردّ پای جنگل دیده میشود: راههای جنگلی و نشانههای راه. در کتاب از تجربهی تفکر و گزینگویهها نیز به خوبی این امر مشهود است.
